مروری بر کاربرد ابزار صعود روی طناب(یومارها)

در عین حال تستهای متعدد نشان میدهد سقوط 30 سانتیمتری میتواند براحتی نیروهایی پدید بیاورد که از توان ترمز اسمی کرول و یومار با فاکتور 2 الی 3 فراتر رود.

برای مثال تستهای انجام شده توسط DMM در ولز ثابت میکند حتی سقوط 30 سانتیمتری میتواند براحتی فاکتور سقوط بسیار بالایی (11 الی 16 کیلونیوتن) ایجاد کند.

لذا حتی یک سقوط 30 سانتیمتری که در الزامات گواهی SPRAT قابل قبلو خوانده شده براحتی میتواند از حداکثر توان شکست یومار و حتی فاکتور سقوط 1 فراتر رود.

و تازه این مورد در باره قویترین یومارهای موجود پتزل با دو سوراخ فوقانی (اسنشن) است.

درست است که حتی طناب استاتیک و نیمه استاتیک بسته به مقدار طناب بالای سنگنورد مقداری از شوک دینامیک وارده به سیستم را جذب میکند، اما بعنوان یک تکنسین دسترسی با طناب که میتواند مستقیما زیر کارگاه هم که سیستم تقریبا بطور کامل استاتیک است کار کند، سقوط 30 سانیتمتری اشاره شده در الزامات گواهی قابل قبول نیست چون سطح عمومی قابل قبول آن مقدار طناب موجود در بالای سر سنگنورد را در محاسبات در نظر نمیگیرد و در نتیجه غیر ایمن است و باید خیلی زود هم حذف شود.

جدای از الزامات گواهی سال گذشته مکاتبات سوال برانگیزی از هیات مدیره SPRAT داشتیم که هیات مدیره سعی داشت ارزیابها را وا دارد ابزار خاصی را با روشهایی خاص ارزیابی کنند و همیشه دستورالعملهای تولید کنندگان را دنبال کنند.

تغییرات پیشنهاد شده به الزامات گواهی SPRAT:

هم به دلیل شواهد تجربی و هم بدلیل تداخل مکاتبات هیات مدیره SPRAT از سال 2013 تدابیر زیر باید انجام گیرد:

- حذف یا تجدید نظر ماده 6-7-8 در الزامات گواهی SPRAT در اسرع وقت ممکن.

دستورالعمل تجدید نظر شده پیشنهادی برای ماده 6-7-8:

"اتصال تک یومار به طناب کار تا زمانی قابل قبول است که یومار تحت بار و روی یک طناب عمودی باشد و تا وقتی پتانسیل سقوط دینامیک وجود نداشته باشد."

- همینطور مثال ناهمخوانی موجود در ماده 4-3-3-4 الزامات گواهی:

عبارت "به هر دو یومار بسته شده نباشد"

باید حذف شود،

زیرا "آویزان بودن از تنها یک یومار تا زمانیکه روی طنابی عمودی باشد" (که در بالا مستند گردید) کاملا قابل قبول است.

به هر حال:

دانش، تجربه و مدرک مورد استناد میگوید حتی سقوط (عمودی) 30 سانتیمتری روی یک یومار، همینطور یومارهای ساخت تولیدکنندگانی غیر از پتزل (به پائین رجوع شود)، میتواند خطرناک باشد و لذا بویژه هنگام ارزیابی ها نباید مجاز باشد، زیرا توان شکست یومار ممکن است از 2 تا 300 درصدی که تولید کننده ارائه کرده فراتر رود.

وقتی نوبت به برگشتها، ربلی های کوتاه و بلند برسد وضعیت ممکن است کمی متفاوت باشد زیرا نیروی ضربه ناشی از سقوط پاندولی معمولا کمتر از نیروی ضربه ناشی از سقوط عمودی خواهد بود.

با این حال اینها وضعیتهایی هستند که متغیرهای زیادی دارند و بهتر خواهد بود که جانب احتیاط را نگه داریم و اساسا هنگام استفاده از یومارهای دندانه دار سقوط پاندولی را هم همانند سقوط عمودی در نظر بگیریم.

نتیجه گیری کامل:

برای صعود با یومار روی طناب عمودی، یک یومار سینه تا وقتی که خطر سقوط وجود ندارد کافی است.

برای صعود با یک یومار در وضعیتهایی که طناب عمود نیست یک یومار با دو سوراخ فوقانی (مثل اسنشن یا بیسیک قدیمی پتزل، هایتک پولسار یا کمپکت یا کوئیک آپ یا سینگل سی تی) باید به سنگنورد متصل شود و مطابق دستورالعملهای تولید کنندگان برای نگه داشتن طناب در کانال طناب یومار باید حداقل یک کارابین به آن متصل شود.

متغییر دیگر در اینجا یومارهای تولید کنندگانی غیر از پتزل است مثل یومارهای هایتک و موجود در بازار که مشخصا دندانه های ضعیف تری دارند و همینطور سی تی هم یومارهایی دارد که ساختار آن با تولیدات پتزل متفاوت است.

اما حتی آن یومارها تنها توان شکست محدودی دارند.

برای مثال های تک مدعی است توان شکست آن 15% بیشتر است (675 کیلوگرم) که باز هم از پتانسیل بار ناگهانی حتی در سقوط 30 سانتیمتری خیلی کمتر است. فاکتور سقوط 1 (رجوع به بالا). با این یومارها هم این الزام هست که اضافی بالافاصله وقتی جهت بار عمودی نیست یا خطر حتی یک سقوط کوچک 20 سانتیمتری وجود دارد (دو برابر طو یک کارابین) باید یک کارابین نصب شود:

امیدوارم اطلاعات بالا به ما کمک کند ابزار و فنون را بهتر بفهمیم و در کار با طناب بهتر استفاده کنیم.

لطفا اگر سوالی بود در طرح آن تردید نکنید.

ارادتمند

کریستین آلمر[1]

[email protected]