گزارش صعود انفرادی مسیر کلاهک ماشین سازی در زنوز solo aid climbing

صبح ساعت 7 پای دیواره رسیدم.
چادر در کنار رودخانه برپا بود. عارف حقیقی و چند تا از دوستان که از دیروز آنجا بودند شب را آنجا بودند. من که هدفم وبلاگ صعود کلمه وبلاگ انفرادی کلمه بود حضور این دوستان برایم دلگرمی بود که در صورت بروز مشکل میتوانم کمک بگیرم. اما بعدا متوجه شدم که دوستان قصد برگشتن به تبریز را دارند. در هر حال با خوردن نان و خرما و نوشیدن آب کافی به تماشای وبلاگ مسیر کلمه وبلاگ صعود کلمه م پرداختم.
ابتدا از دیواره عکس گرفتم و وضعیت وبلاگ مسیر کلمه را بررسی کردم تا استراتژی خود را برای وبلاگ صعود کلمه تعیین کنم. چون قبلا دو طول اول را با دوستانم وبلاگ صعود کلمه کرده بودم با کیفیت دو طول اول آشنایی داشتم و تنها نگران طول سوم و متراژ طول سوم بودم. چون طناب من پنجاه متری هست که سه متر آنرا هم بریده ام و در عمل طک طناب 47 متری داشتم.
برای داشتن حداکثر ایمنی یکی از پله رکابها را به یک طنابچه120 تجهیز کردم و ادجاست و یک حمایت رگلاژ اضافی و برای حمایت کوتاه خود بجای فی فی از یک کاربین ساده استفاده کردم.
در نیمه طول اول بودم که صدای عارف را شنیدم که گفت ما داریم میریم. و نگران هم بود و سفارش کرد که خیلی احتیاط کنم چون در این دیواره و در یک وبلاگ صعود کلمه وبلاگ انفرادی کلمه در چنین وبلاگ مسیر کلمه ی جایی برای خطا نبود. دوستان محبت داشتند و دو تا آب معدنی بزرگ را که اضافه داشتند برایم در سایه گذاشتند.
با رفتن دوستان کمی احساس تنهایی کردم اما خیلی زود حواسم را روی صعودم متمرکز کردم.
مشکلترین بخش این صعود وبلاگ کلاهک کلمه بود که البته غیر از یک موقعیت که فاصله دو میانی زیاد و خارج از خط راست بود بقیه میانی ها را به راحتی حرکت کردم و روی کارگاه اول مستقر شدم. اشتباهی که کرده بودم در امر آب بود. بجای آب معمولی یک آب معدن گازدار با خود داشتم و با نوشیدن آن البته لب و دهانم خشک شد و علیرغم اینکه بدنم بی آب نبود اما این خشکی عملا حس گرما و حرارت در دهانم بوجود آورده بود و احساس تشنگی به من دست داده بود.
در هر صورت به کارگاه دوم رسیدم و در تمام طول صعود دقت داشتم که دو نقطه را از دست ندهم و البته این کار بدون اشتباه هم نبود و البته سریع اصلاح میکردم. زینت بخش کارگاه دوم تابلویی است که دوستان تیم سنگنوردان تبریز به یاد و خاطره بزرگان کوهنوردی آذربایجان مرحوم حراستی و عزیزی نصب کرده اند.
طول سوم را هم شروع به صعود کردم اما خیلی زود متوجه شدم کلیه رولها و بولتها شل هستند. و من تا دو سه رول مانده به کارگاه سوم رول محکمی نیافتم تا بباتکای آن با آچار که همراه داشتم آنها را سفت کنم البته سر پیچها چکش کاری شده بود و در چند مورد احساس کردم رینگ بولتها از سوراخ بیرون آمده و این خطر را حس کردم که اگر آنها را آچار کشی کنم ممکن است بولتها کلا خارج شوند. بدلیل این وضعیت سعی داشتم خود را صاف به دیواره به چسبانم و از وارد کردن هرگونه شوک و کشش در بولتها خودداری کنم. حتی برای یک لحظه میخواستم برگردم اما عملا این کار هم بنظرم خطرناکتر آمد و ناچار صعود خود را ادامه دادم و به بولتهای محکم زیر کارگاه رسیدم و نهایتا حمایت خود را به کارگاه زدم و نفس راحتی کشیدم.

برنامه ام این بود که به روش پاندوله وارد طول دوم وبلاگ مسیر کلمه علم شوم اما این وضعیت طول سوم عملا من را خسته کرده بود و آب گازدار بجای آب معمولی هم تاثیری بدی روی من گذاشته بود. بالای کارگاه سوم چند تا بولت حلقه دار قدیمی بود و با شکاف خوبی که در کنج وجود داشت خیلی راحت میشد از وبلاگ مسیر کلمه خارج شد و از سوی دیگر دیواره یا مسیر شکافی که صد متری در سمت چپ مسیر وبلاگ ماشین کلمه وبلاگ سازی کلمه کوچک هست با فرودهای کوتاه به پای دیواره برگشت. اما من مقداری از تجهیزاتم را برای سبک کردن بار در کارگاه اول گذاشته بودم و باید حتما فرود میرفتم. طنابچه حمایت کوله پشتی را که طناب را داخل آن ریخته بودم را به کارگاه زدم و سر آنرا گره زدم و ابتدا آنرا روی حمایت خود جمع کردم. با دیدن علامت وسط طناب که البته بخاطر کوتاه کردن طنابم خارج از مرکز طناب بود یک گره پروانه به آن زدم و آنرا روی کارگاه مهار کردم تا طناب در اثر وزن و شوک ناشی از پرتاب رها نشود. خط سیر طناب را تا کارگاه دوم کنترل کردم و با دادن طناب اضافی آنرا به کارگاه رساندم و این بدین معنی بود که طول سوم بیشتر از 25 متر است و طناب من حتی برای 25 متر هم کوتاه است. طنابچه وبلاگ انفرادی کلمه را که 15 متر است به انتهای دیگر طناب گره زدم. برای این کار از گره هشت تعقیب برای اتصال دو سرطناب استفاده کردم و برای اطمینان بیشتر برای هر دو انتهای دو طناب گره ضامن زدم و آنرا پائین انداختم که خوشبختانه طول کافی داشت . طناب را برای فرود با گره پروانه و کارابین یکطرفه کردم و برای اطمینان چند بار آنرا امتحان کردم. برای فرود از گری گری 2 استفاده کردم و با وی تی پروسیک یک پروسیک زیر ابراز زدم و آنرا با کارابین به لوپ پای راست هارنس وصل کردم. تا کارگاه دوم فرود آمدم. سکوی کوچک اما خوب کارگاه دوم واقعا نعمتی است و فرصت استراحتی خوبی به دست میدهد. گره سر طناب را باز کردم و با کشیدن طنابچه طناب را پائین کشیدم و همان روند طناب ریزی را تکرار کردم. خوشبختانه طناب به پای دیواره رسیده بود و نیازی به تکرار کار در کارگاه اول نداشتم. مسیر طناب بخاطر اینکه کارگاه اول و دوم در یک راستا نیستند و بالای کارگاه اول شیب منفی دارد حدود یک و نیم متر از مسیر عبور طناب فاصله دارد. برای سبک کردن تجهیزات تعدادی از وسایل اضافی را در کارگاه اول گذاشته بودم. همین غیر همراستا بودن دو کارگاه و شیب منفی خود را نشان داد. عملا پاها به خوبی با دیواره تماس نداشت تا پاندوله بروم اما یک برآمدگی در سمت چپم بود که به گذاشتن پاهای خود روی آن به خود تاب دادم و کارگاه را گرفتم و با زدن حمایت خود به کارگاه خود را ثابت کردم. ادجاست در این وضعیت خیلی به دردم خورد با اتصال آن به کارگاه مقداری به خود فرود دادم و خود را روی کارگاه مستقر کردم و با جمع آوری تجهیزات طرف ترمز طناب را گرفتم و با آزاد کردن حمایت تاب خوردم و به راستای طناب بر گشتم و با ادامه فرود به پای دیواره رسیدم. اولین کاری که کردم به سمت آب معدنی ها هجوم بردم و حسابی آب خوردم. دیدم بچه روی زیرانداز مقداری هم تخمه برایم گذاشته اند و البته چسبید. یک بسته بادام زمینی نمکی را خوردم. و شروع به جمع کردن تجیهزات در کوله هام کردم. بعد مقداری پای مسیرهای مختلف رفتم و آنها را تماشا کردم و بعد با دو تا کوله تقریبا سنگین بطرف وبلاگ ماشین کلمه م حرکت کردم. هوا حسابی گرم بود و خبری از وعده هواشناسی گوگلی که وعده ابر و رعد و برق و نیمه ابری بودن هوا داده بود نبود.
سوار وبلاگ ماشین کلمه م شدم و بسوی تبریز حرکت کردم.

کارگاه اول مسیر

کارگاه دوم مسیر

آرم ماشین وبلاگ سازی کلمه در میانه طول سوم

کارگاه سوم مسیر

انتهای مسیر بعد از کارگاه سوم برای خروج از دیواره

کروکی مسیر

داغچیلیق حاقیندا بیلیم...